بخش کلی ای از محیط شهری رو خیابونایی می سازند که ازدحام خودروها در اونا فاحشه.هر خودرو بیان کننده یک رانندهه.راننده ای که آزاردهنده ترین رفتارها در محیط شهری از اون سر می زنه.البته این اتفاق قابل پیشبینیه وقتی قانون واسه دادن اجازه واسه راننده شدن یک فرد سن رو به فرهنگ رانندگی ترجیح میده.

این روزها رانندها فرهنگ رانندگی رو منحصر به همون اصولی می دونن که روزی در آیین نامه خونده ان که بعضی وقتا به همون هم پایبند نیستد.همین رانندها غر ترافیک رو به جون مسئولین می زنن در حالی که خودشون خطوط سفید خط کشی رو تنها خط تقارنی واسه ماشین زمان رانندگی در نظر می گیرن و به رانندگی بین خطوط اعتقادی ندارن.

مثل شوخیه وقتی می فهمیم که در کشور ما با مردمی که ادعای فرهنگ چند هزار ساله شون گوش فلک رو کر کرده تعداد مرگا نزاعای خیابانی در سال از کل سوانح بعضی کشورها بیشتره.دعواهایی که علتشون سپر به سپر شدن خودروها و جای پارکه اما قتلای فجیعی رو به دنبال دارن.

این روزها حتی معنای بوق تحت اثر بی فرهنگی رانندها قرار گرفته .تک بوق تذکر دوستانهه و دو بوق حکم پیچوندن گوش رو داره.اما امان از بوق ممتد که معنای ناقوس مرگ میده.

همه ما دیده ایم رانندهایی رو که زمان رانندگی می خوان همه رو متوجه اشتباهاتشان کنن اما در موقعیتای مثل خود رو محق می دونن.

واسه حل این مشکلات لازم نیس انگشت اتهام رو به طرف بقیه بگیریم و به دنبال یک ناجی بزرگ در جامعه باشیم بلکه کافیه خودمون بیشتر صبور باشیم به بقیه هم حق بدیم و در قبال اشتباهات بقیه بگذریم.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   راه حلى براى پیشگیرى از کودک آزارى و کاهش آمار تجاوز به کودکان 

بی شک بزرگ ترین درس واسه همه زندگیمون این حدیث امام علی عه که می فرمایند: پس واسه بقیه دوست بدار چیزی که رو که واسه خودت دوست می داری و خوش ندار واسه بقیه چیزی که رو واسه خودت خوش نداری.

دسته‌ها: آموزشی

دیدگاهتان را بنویسید